ყველა ქალაქის სახე, მისი ძველი და ლამაზი ქუჩებია. ქუჩა ხომ ისტორიის მატარებელია და ზუსტად გადმოგვცემს დედაქალაქის წარსულს. მისი იერსახის შენარჩუნება სწორედ ამიტომაა მნიშვნელოვანი. თუმცა წლების განმავლობაში მათი ვიზუალი იცრიცება და იცვლება.
დამოუკიდებელობის მოპოვების შემდეგ უძრავი ქონების განვითარება, ელვისებური სისწრაფით დაიწყო. არ დარჩა ადგილი, სადაც დეველოპერებს ხელი არ მიუწვდებათ. წლები გადის იმის მოლოდინში, თუ როგორ ჩაიგდონ ესა თუ ის მიწის დარჩენილი, საუკეთესო გოჯი ხელში. მასიური და ანგაჟირებული მშენებლობის ფაქტორს, გაზრდილმა მოთხოვნამაც შეუწყო ხელი, მოთხოვნა კი მასიურად რაიონებიდან მოზღვავებულმა ხალხმა, ემიგრანტებმა და ახლა უკვე შემოსულმა სტუმრებმაც გაზარდეს.
ჩემს ქალაქს ვერაფერი უკარგავს სილაღესა და სისადავეს, მედგრად და ამაყად დგას ისტორიის სადარაჯოზე და კიდევ დიდხანს იდგება, თავისი ლამაზი ქუჩებითა და შენობებით. უამრავი მცდელობის მიუხედავად ეს შენობები მაინც ამაყად განაგრძობენ არსებობას და მოგვითხრობენ ისტორიებს, რომლის მომსწრენიც ისინი საუკუნეების მანძილზე გახდნენ.
XX საუკუნის პირველ ათწლეულებში თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიის საზღვრები ვრცელდებოდა მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე - ძველი ქალაქიდან ვარაზისხევსა და მდინარე ვერემდე, ხოლო მარცხენა ნაპირზე - ისნიდან და ნავთლუღიდან დიდუბემდე და ღრმაღელემდე, რომლის ტერიტორიაც ბაღ-ბოსტნებს ეჭირა.
საქართველოს შენობა-ნაგებობათა დაპროექტების ისტორიაში უცხოელი არქიტექტორების მიერ შეტანილი წვლილი უდიდესია, განსაკუთრებული წვლილი კი გერმანელ არქიტექტორებს მიუძღვით, რომლებიც ქართულ მიწებზე ჯერ კიდევ 200 წლის წინ, მე-19 საუკუნის დასაწყისში დასახლდნენ და აქ თავიანთი კოლონიები დააარსეს.
თბილისის უძველესი უბნები და მათი მოწესრიგება - ეს ის საკითხია, რაზეც ჩვენი თანამოქალაქეები მუდმივ წუხილს გამოთქვამენ. ვერ მალავენ იმის შესახებ ემოციებს, რაც პირდაპირ ასწლოვან სახლებსა და თბილისური ეზოების განადგურებას უკავშირდება.
ფოტოგრაფია ეს ის დარგია, რომელიც განსხვავებულ ხედვას საჭიროებს. კადრებმა, რომელსაც ფოტოგრაფი გვთავაზობს უნდა აგვაღელვოს, მოგვხიბლოს, სევდა მოგვგვაროს ან უბრალოდ კონკრეტულ ლოკაციაზე აღმოჩენის სურვილი გაგვიღვიძოს. თუ ამ ემოციებს წარმოდგენილ კადრებში აღიქვამთ ჩათვალეთ, რომ პროფესიონალის ნამუშევარმა გაამართლა.
საქართველოს არც ერთ კუთხე-კუნჭულში არ მეგულება ისეთი ადგილი, სადაც ძველი შენობა იტორიას არ გვინახავს. რაც არ უნდა ძველი იყოს - ნასოფლარი ან ნაქალაქევი, მაინც აღმოაჩენ შენი ქვეყნის ისტორიის მნიშვნელოვან ნაწილს, რომელიც თავს მაღლა აგაწევინებს და სიმაყის გრძნობით აგავსებს.
ხშირად გვესმის - თბილისი ეკოლოგიური კატასტროფის წინაშე დგას, უწყვეტი მშენებლობებით მწვანე საფარი ნადგურდება, სწორედ ამიტომ თბილისს „ბეტონის ქალაქს“ უწოდებენ.