საქართველოს შენობა-ნაგებობათა დაპროექტების ისტორიაში უცხოელი არქიტექტორების მიერ შეტანილი წვლილი უდიდესია, განსაკუთრებული წვლილი კი გერმანელ არქიტექტორებს მიუძღვით, რომლებიც ქართულ მიწებზე ჯერ კიდევ 200 წლის წინ, მე-19 საუკუნის დასაწყისში დასახლდნენ და აქ თავიანთი კოლონიები დააარსეს.
თბილისის უძველესი უბნები და მათი მოწესრიგება - ეს ის საკითხია, რაზეც ჩვენი თანამოქალაქეები მუდმივ წუხილს გამოთქვამენ. ვერ მალავენ იმის შესახებ ემოციებს, რაც პირდაპირ ასწლოვან სახლებსა და თბილისური ეზოების განადგურებას უკავშირდება.
ფოტოგრაფია ეს ის დარგია, რომელიც განსხვავებულ ხედვას საჭიროებს. კადრებმა, რომელსაც ფოტოგრაფი გვთავაზობს უნდა აგვაღელვოს, მოგვხიბლოს, სევდა მოგვგვაროს ან უბრალოდ კონკრეტულ ლოკაციაზე აღმოჩენის სურვილი გაგვიღვიძოს. თუ ამ ემოციებს წარმოდგენილ კადრებში აღიქვამთ ჩათვალეთ, რომ პროფესიონალის ნამუშევარმა გაამართლა.
საქართველოს არც ერთ კუთხე-კუნჭულში არ მეგულება ისეთი ადგილი, სადაც ძველი შენობა იტორიას არ გვინახავს. რაც არ უნდა ძველი იყოს - ნასოფლარი ან ნაქალაქევი, მაინც აღმოაჩენ შენი ქვეყნის ისტორიის მნიშვნელოვან ნაწილს, რომელიც თავს მაღლა აგაწევინებს და სიმაყის გრძნობით აგავსებს.
ხშირად გვესმის - თბილისი ეკოლოგიური კატასტროფის წინაშე დგას, უწყვეტი მშენებლობებით მწვანე საფარი ნადგურდება, სწორედ ამიტომ თბილისს „ბეტონის ქალაქს“ უწოდებენ.
განვითარების ფონზე, ქალაქის უბნებისა და შენობების სახეცვლილებას ვერ გავექცევით. ერთია, რომ ნადგურდება ძველი და ანაცვლებს ახალი. მეორე კი ძველი, აღდგენილი - შეძლებისდაგვარად, პირვანდელი სახით. ასეთი შენობები მრავლადაა თბილისში. მათი იერსახე იმდენად შეცვლილია, რომ ზოგიერთი მათგანის ამოცნობა შეუძლებელიცაა.
თბილისის მთავარ ქუჩაზე, საქართველოს უამრავი საინტერესო და ულამაზესი ადგილია - თეატრები, მუზეუმები, უძველესი ქანდაკებები, კაფეები, რესტორნები და ტაძრები - ეს ყველაფერი განთავსებულია შენობებში, რომელთა უმრავლესობა ძველ არქიტექტურულ ნიმუშს წარმოადგენს.
თბილისის არქიტექტურა ერთ-ერთი პირველია, რომელსაც შეუძლია დროში გამოგზაუროს, წარმოდგენა შეგიქმნას შენი წინაპრების ცხოვრებაზე, განსაზღვროს შენი ცხოვრების სტილი, ჩამოგიყალიბოს გემოვნება და გაგაოცოს თავისი სიმდიდრით, გაგრძნობინოს თუ როგორ გარემოში გინდა იცხოვრო. მისით იქმნებოდა გარემო - გარემო, რომელიც ერთბაშად საინტერესო, თვალწარმტაცი, მყუდრო და უსაფრთხო იყო.
მძიმე სამუშაო კვირის შემდეგ, ქალაქის ქაოსიდან გაქცევა და სადმე, თბილისთან ახლოს დასვენება, წლების განმავლობაში უამრვი ოჯახის ერთგვარი სტილი იყო. თბილისის შემოგარენისაკენ შაბათ-კვირას უამრავი ოჯახი მიემართებოდა. ეძებდნენ ლამაზ ადგილებს, სადაც ხედიც იქნებოდა, ბუნებაც და კომფორტულად დასვენების საშუალებაც. უფროსებიც სასიამოვნოდ გრძნობდნენ თავს და პატარებსაც საშუალება ჰქონდათ იდეალურ გარემოში, პატარა კოტეჯთან, მაგრამ უზარმაზარ სივრცეში, უსაფრთხოდ ეთამაშათ.