თბილისი საპორტო ქალაქი ნამდვილად არ არის, მაგრამ აქვს სივრცე, სადაც გაგრილდები, გაირუჯები, ნავითაც გაისეირნებ და წყლის თხილამურებზეც დადგები. თბილისის მაცხოვრებლები ამ ტერიტორიას წყალსაცავს უწოდებენ, რომელიც 1953 წლიდან დედაქალაქს, სასმელი და სარწყავი წყლით ამარაგებს.
დღეს, როდესაც საქართველოში არსებულ სტუმარ-მასპინძლობის ინდუსტრიაზე ვსაუბრობთ, რომელმაც მსოფლიოში არაერთხელ გაითქვა სახელი, არ უნდა დაგვავიწყდეს თუ საიდან მომდინარეობს პირველი სასტუმროები - ე.წ. ქარვასლები, რომლებიც ჯერ კიდევ შორეულ წარსულში 2000 წლის წინ ჩვენს ერამდე, ძველ აღმოსავლურ ცივილიზაციებში წარმოიშვნენ.
კულტურული მემკვიდრეობა სიმდიდრეა, რომელიც წინაპრებისგან გვერგო და რომლის მესაკუთრენიც ყველანი ვართ - ეს არის ფაქტი ჩვენი არსებობის, სამყაროსადმი შემოქმედებითი დამოკიდებულების, ისტორიულად ჩამოყალიბებული კულტურული გარემო, რომელიც ქვეყნის არსებობის სახეს განსაზღვრავს და თითოეულ ჩვენგანს იმ განსაკუთრებულ მუხტს სძენს, რომელიც თაობიდან თაობას გადაეცემა.
ზაფხულის ცხელი დღეების დადგომასთან ერთად, როდესაც დედაქალაქიდან გასვლას ვერ ვახერხებთ, მუდმივად დგას საკითხი - როგორ გავატაროთ თბილისში დასვენების დღეები? ამ დროს საცურაო აუზები, ყველასათვის საყვარელი განტვირთვის საშუალებაა. ზაფხულის ცხელი დღეების წყალში გატარება, ყოველთვის დადებითი ემოციებითა და ენერგიული მუხტით გვავსებს.
ბუნებრივი გარემო, ჩვენი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია - ეს ის ფაქტორია, რომელიც ჩვენს განვითარებაში უდიდეს როლს თამაშობს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ქვეყნის მოსახლეობის ნახევარზე მეტი ქალაქებშია თავმოყრილი და რთულ ურბანულ გარემოში უწევს ცხოვრება.
განა რა არის იმაზე უკეთესი, უძველეს ქალაქს სიმაღლიდან გადმოხედო და ის საუცხოო ატმოსფერო შეიგრძნო, რასაც თბილისი გთავაზობს. შებინდებისას კი, როდესაც ეს ქალაქი ნათდება და სხვადასხვა ხმა უსასრულო ქაოსს ქმნის - თბილისის ზემოდან ყურება ალბათ ყველაზე შთამაგონებელია. ხოლო, როდესაც ამ ერთმანეთზე მიწყობილ ქუჩებს ზემოდან აკვირდები, თითქოს მათ ლაბირინთებში იკარგები. ოდნავ შემაღლებულ ადგილზე დგომაც კი საკმარისია, ამ ქალაქის ჰორიზონტი ხელის გულზე რომ დაგეტიოს.
დედაქალაქში მიმდინარე ქაოსური პროცესებიდან გამომდინარე, ბოლო წლებში განსაკუთრებით შეინიშნება ტენდენცია, რომ სულ უფრო და უფრო მეტი ადამიანი ცდილობს თავი ააროდოს მასშტაბური მშენებლობებისაგან გამოწვეულ დისკომფორტს, დაბინძურებულ ჰაერს, ტრანსპორტის კოლაფსს და თავი დაიმკვიდროს მის შემოგარენში.
ულამაზესი ტყეები, ალპური მდელოები, ფლორისა და ფაუნის მრავალფეროვნება, საოცარი ხედები, ქართული კულტურის მრავალსაუკუნოვანი ნიმუშები - დიახ, ეს სიმწვანეში ჩაკარგული ქალაქია, რომელიც გულგრილს არავის ტოვებს.
ოდესღაც თბილისის ძველ იპოდრომზე ცხოვრება ჩქეფდა - დოღი, ლიდერები, გულშემატკივრები - ადგილი, რომელიც გასული საუკუნის ბოლოსაც კი ცოცხალი და მხიარული გახლდათ. დოღში მთავარი გამარჯვება კი არა, მონაწილეობა იყო. ბოლო წლებში თბილისის ცენტრში არსებული მიდამო, გარიყულ ზონად გადაიქცა, რომელსაც ბეტონის ჯუნგლები არტყავს გარსს.