თბილისი, ვაგზლის მოედნის მიმდებარე ტერიოტირია ერთი შეხედვით, ფანტასტიკური ჟანრის ფილმს მოგაგონებთ, სადაც ყველა ჩქარობს მაგრამ მათ შორის არიან ისეთებიც, ვინც მოქალაქეების სიჩქარით სარგებლობენ და საკუთარი საქონლის გაყიდვას სახელდახელოდ მოფიქრებული ე.წ მარკეტინგული ხრიკებით ცდილობენ. სქემა მარტივია, გარემოვაჭრეთა დღე თბილისის მეტროს გახსნისთანავე იწყება.
მოხატული და ღია კაბინის კარი, რომლიდანაც ხშირ შემთხვევაში შახტასაც კი დაინახავთ. შიდა სივრცეში კედელზე გამოკრულ სხვადასხვა განცხადებებთან ერთად, ხურდებით გავსებულ ყუთსაც წააწყდებით. კაბინა უსიცოცხლო, დანგრეული და ხმაურიანია. ღილაკებს ზედმეტი სიძველისგან სართულების მანიშნებელი ციფრებიც კი გადაშლილი აქვს. სინათლეც ნაძალადევად ბჟუტავს. მისი დანახვა საშინელებათა ჟანრის ფილმს მოგაგონებთ.
5 წლის განმავლობაში, 15 ათასამდე მოგვარებული პრობლემა. სოცილური აქტივისტები, რომლებმაც საზოგადოებას დედაქალაქის გადარჩენის სურვილი გაუჩინეს. ეს ახალგაზრდები ყოველდღიურად სწორედ, თქვენი დახმარებით გიყვებიან იმ ძირითად პრობლემებზე და მათი გადაჭრის გზებზე, რაც თითოეულ ჩვენგანს აწუხებს. დღეს სოციალური გვერდის აქტივობაში, 2 მლნ-მდე ადამიანია ჩართული. სამოქალაქო მოძრაობამ „ჩემი ქალაქი მკლავს“, საზოგადოება ყოველდღიურ საკითხებზე, ქვეყნის ფარგლებს გარეთაც აალაპარაკა.
საავტომობილო ქაოსი დედაქალაქში წარმოუდგენელ ისტერიაში გადაიზარდა. მანქანას დღის ვერც ერთ მონაკვეთში, მარტივად ვერ გააჩერებთ.
პოსტსაბჭოთა სიმბოლიკა, რომელშიც თანამედროვე მოსახლეობა ცხოვრებას ახლაც აგრძელებს. ერთ დროს „თანამედროვეობის ნიმუშები“ ახლა საფრთხის ქვეშაა. საბჭოთა კავშირის დროინდელი შენობები წლებს ვეღარ უძლებს. საცხოვრებელ კორპუსებს ექსპლუატაციის ვადა ამოეწურა. გასული საუკუნის 50-იანი წლებში საცხოვრებლები მხოლოდ 25 წლიანი გათვლით ააშენეს. ახლა კი ამორტიზებულ ნაგებობებს უკვე ბზარები და ნაპრალები აქვს. იმ ბინებზე, რომლებშიც შეიძლება მთელი ცხოვრებაც კი გაატარეთ ალბათ ბევრი რამ არ იცით.
ყოველწლიურად 7 მილიონამდე გარდაცვლილი ადამიანი - უხილავი მტერი, რომელმაც მსოფლიო 21-ე საუკუნეში გამოწვევის წინაშე დააყენა. მწვავე გარემოსდაცვითი პრობლემა, რომელიც ინდუსტრიული პროგრესის შედეგად, დღითიდღე მასშტაბურ სახეს იღებს.
ნებისმიერი ქვეყანა, რომელიც განვითარებისთვის ისწრაფვის პირველ რიგში, მიზნად ისახავს შექმნას ისეთი სოციალური პირობები, რომელიც ახალგაზრდებს თავის დამკვიდრებას საკუთარ ქვეყანაში გაუიოლებს და მათ არ გაუჩნდებათ სურვილი, ახალგაზრდული გონება და ენერგია უცხო ქვეყანას მოახმარონ, რადგან სახელმწიფოს მომავალისა და განვითარების საფუძველი ხომ ზუსტად, ეს ახალგაზრდები არიან.
თეთრ ქალაქში, რომლის სიმკვეთრეს შავი ზღვა კიდევ უფრო აჩენს, ის მასში ჩასმული თეთრი ტროპიკული ყვავილი უნდა ყოფილიყო, რომლის მასშტაბურობასა და თანამედროვეობას ამიერკავკასიაში ყველა საცხოვრებელი კომპლექსი დაეჩრდილა. ის უნდა გადაქცეულიყო ძვირად ღირებულ საცხოვრებლად, რომლის შეძენა არც თუ ისე ადვილი იქნებოდა, მაგრამ ღირებული. თუმცა ეს ჩანაფიქრი ახლა ზღაპარს, რომ ჰგავს „ბათუმის მაგნოლიას“ ეკუთვნის, რომელიც ბევრისთვის მხოლოდ ვერ ახდენილ ოცნებად იქცა.